Budzistowo:

Budzistowo leży nad rzeką Parsętą, ok. 4 km od ujścia rzeki do Morza Bałtyckiego. Jest to miejsce szczególnie interesujące dla pasjonatów archeologii i historii. Właśnie w tej małej wiosce nieopodal dzisiejszego miasta zlokalizowany był najstarszy Kołobrzeg. Miejsce to wybrano nie bez przyczyny. Przede wszystkim oddalenie od morza zabezpieczało przed bardzo częstymi we wczesnym średniowieczu nagłymi atakami korsarzy. Poza tym było to miejsce naturalnie obronne. Dzięki temu gród kołobrzeski był otoczony wodą, a o krok od niego mógł powstać niewielki port.

Pod koniec IX wieku rozpoczęła się budowa obronnego grodu, który został otoczony wysokim wałem zbudowanym z drewna i ziemi. Nowy gród zajmował powierzchnię ok. 1 hektara. Wewnątrz grodu stanęły domy mieszkalne, których konstrukcja zdradza, iż pierwsi kołobrzeżanie byli bardzo oszczędni i starali się budować tak, żeby nie zużyć dużej ilości drewna. Być może okolice Kołobrzegu, ze względu na stałe, intensywne używanie drewna jako opału w warzelniach soli były już znacznie odlesione i jako towar deficytowy trzeba go było sprowadzać z daleka. Z badań archeologów wynika, że w IX wieku zaraz przy ujściu rzeki do morza, na terenie dzisiejszej Wyspy Solnej, zlokalizowany był gródek chroniący saliny. W drugiej połowie X wieku Pomorze zostało włączone do państwa Mieszka I. W tym czasie w grodzie nastąpiła generalna odbudowa umocnień.

Kołobrzeg we wczesnym średniowieczu był rozległym zespołem osadniczym, równającym się innym przodującym osadom miejskim tego czasu. Gall Anonim pisze w początku XII wieku, że miasto opływało w dostatki i było bronione strażami. Określa je również jako sławne i znakomite miasto Pomorzan, wspominając o bogactwie, które miało zaślepić rycerzy Bolesława Krzywoustego. Co było zatem podstawą jego znaczenia i potęgi? Spośród różnych gałęzi gospodarki mieszkańców grodu w Budzistowie na czoło wysuwa się niewątpliwie eksploatacja miejscowych źródeł solnych. Drugim ważnym zajęciem kołobrzeżan było rybołówstwo. W większości poławiano śledzie. Jednym z niezbędnych zabiegów eksportu tej ryby np. do Wielkopolski i na Śląsk była jej konserwacja – przez zasolenie. Gród w Budzistowie pełnił istotną funkcję ekonomiczną, jako miejsce wytwórczości i wymiany również z dalszymi okolicami. Dzięki dobrej pozycji ekonomicznej budzistowski gród przyjął funkcję naczelnego ośrodka plemiennego w X wieku, i później państwowego, jak też w 1000 roku kościelnego.

W 1255 roku gród w Budzistowie stracił na znaczeniu, gdyż miasto na prawie lubeckim ulokowano w bezpośrednim sąsiedztwie kołobrzeskich salin.Serdecznie zapraszamy do odwiedzenia tego historycznego miejsca. Można tam dojechać z Kołobrzegu autobusem miejskim nr 7, dojść pieszo lub dojechać ścieżką rowerową biegnącą wzdłuż ulicy Krzywoustego. Do dziś widoczne są tam ślady obwarowań grodu. Jednak największa atrakcją tego miejsca jest Kościółek Św. Jana Chrzciciela z 1222 roku. Jest to jedyny zabytek wczesnośredniowiecznego Kołobrzegu oraz najstarszy obiekt ceglany architektury sakralnej na Pomorzu Środkowym.


Podczele:

Jeśli macie Państwo ochotę uciec na chwilę od zgiełku i gwaru miasta, radzimy udać się do Podczela. Jest to malowniczo położone osiedle, które obecnie jest dzielnicą Kołobrzegu. Leży w Lesie Kołobrzeskim przy drodze do Koszalina (ok. 4 km od centrum miasta). Do Podczela można dojechać autobusem komunikacji miejskiej nr 5 (autobus kończy tam trasę). Radzimy jednak dojechać tam korzystając z malowniczo położonej ścieżki rowerowej wybudowanej w 2004 roku za pomocą środków Unii Europejskiej. Ścieżka ciągnie się na długości 3,5 km wzdłuż linii wybrzeża. Na niektórych odcinkach trasa prowadzi drewnianymi kładkami poprzez podmokłe tereny zamieszkałe przez rzadkie gatunki ptactwa. Ścieżka zaczyna się na końcu ul. Sułkowskiego – jest więc przedłużeniem promenady zaczynającej się przy kołobrzeskim molo.

Podczele to przede wszystkim szeroka plaża, dzika przyroda, cisza jak również raj dla miłośników militariów. Podczele jest czymś w rodzaju skansenu rosyjskiej bazy lotniskowej z okresu zimnej wojny. Do 1992 roku miasteczko ukryte wśród drzew było niedostępne dla zwykłych ludzi. Od 1945 roku była to baza lotniskowa armii radzieckiej. Baza wraz z lotniskiem została wybudowana w 1938 roku przez niemieckich inżynierów. Do dziś pozostały tam żelbetowe schronohangary, które obsypane są ziemią i zamaskowane roślinnością. Architektura osiedla zdradza obecność na tym terenie ludności niemieckiej (budynki z czerwonej cegły), rosyjskiej (czerwone gwiazdy na licach budynków) oraz polskiej.

Obecnie na lotnisku zajmującym powierzchnię ok. 90 hektarów organizowane są zloty miłośników szybkich motorów a także koncerty. Niewielka część hangarów jest w rękach prywatnych właścicieli, którzy cieszą się możliwością uprawiania sportów powietrznych. Dodatkową atrakcją terenu jest możliwość uprawiania turystyki pieszej, rowerowej oraz jazda na rolkach na terenach lotniska.


Port:

 

Port kołobrzeski powstał przy ujściu Parsęty zaraz po lokacji miasta w 1255 roku. Od 1361 roku Kołobrzeg przystąpił do kręgu miast hanzeatyckich. W tym to czasie nastąpił największy rozwój miasta a zarazem miejskiego portu. Wokół portu skupiały się zabudowania portowe oraz chaty rybackie.

Rozwój miasta i portu zniweczył wybuch wojny trzydziestoletniej. Fortuna uśmiechnęła się ponownie do kołobrzeżan w roku 1806. Wtedy właśnie Napoleon wprowadził blokadę kontynentalną Anglii. Kołobrzeg prowadził przez port intensywny przemyt luksusowych towarów. W 1837 obowiązek utrzymywania portu przejęły Prusy. W czasie II wojny światowej port zostaje zburzony. Dzięki sprawnym pracom w 1949 roku port ponownie zaczyna działać.

 

Dzisiejszy port jest miejscem pracy i źródłem utrzymania wielu kołobrzeżan. Pełni on wielorakie funkcje. Są to przede wszystkim funkcje handlowe i rybackie. Kołobrzeski port rybacki jest największy w Polsce. Dzięki temu, iż wszystkie kutry pozostają w rękach prywatnych port bardzo prężnie się rozwija. Dodatkową atrakcją turystyczną są okręty wojskowe zacumowane w basenie portu Marynarki Wojennej. W czasie świąt państwowych oraz podczas trwania Dni Morza okręty można zwiedzić. Port dodaje urody uzdrowisku kołobrzeskiemu. Spełnia również unijne normy ekologiczne. Obowiązuje tu całkowity zakaz przeładunku towarów uciążliwych dla środowiska.

 

Wyspa Solna:


Potęga Kołobrzegu wyrosła na warzelnictwie soli. Najobfitsze w sól tereny znajdują się na północnym cyplu Wyspy Solnej, która znajduje się pomiędzy kanałem drzewnym a rzeką Parsętą. W IX wieku, gdy na obszarze dzisiejszego Budzistowa istniał wczesnośredniowieczny gród warowny, na Wyspie Solnej istniało małe osiedle solników, czyli ludzi, którzy trudnili się warzelnictwem soli. Kołobrzeżanie pozyskiwali sól za pomocą skomplikowanego procesu odparowywania wody. Sól była w owych czasach bardzo cennym surowcem. Dzięki niemu można było konserwować ryby oraz inne produkty spożywcze, co umożliwiało dalekosiężny handel tymi produktami. Od ok. IX do XII wieku saliny pozostawały w rękach książąt pomorskich. Dopiero w końcu XIII wieku stają się one własnością najbogatszej części mieszczan. Sól transportowano droga morską i lądową. Do Wielkopolski z Kołobrzegu prowadził znany w średniowieczu szlak solny.

W XVII wieku w Kołobrzegu działały imponującej wielkości tężnie, które istniały do połowy XIX wieku, kiedy to na rynku pojawiła się tańsza sól kamienna. Wtedy właśnie oficjalnie zakończono działalność kołobrzeskich salin. Wkrótce po tym odkryto lecznicze właściwości solanki, dzięki czemu w Kołobrzegu rozkwitło życie uzdrowiskowe. Picie kołobrzeskiej słonej wody oraz kąpiele solankowe są dziś powszechnie stosowanymi zabiegami leczniczymi.

Współcześnie na Wyspie przy ulicy Solnej, nieopodal mostu na Parsęcie, znajduje się źródło solanki (pozostałość po salinie). Jest to miejsce spotkań zarówno wczasowiczów, dla których źródełko jest atrakcją turystyczną, jak również mieszkańców miasta, którzy czerpią solankę do picia oraz do kiszenia ogórków. Warto odwiedzić to miejsce, do którego można dojść drogą od Starego Miasta wzdłuż rzeki, przy której zostały wytyczone ścieżki przeznaczone wyłącznie dla pieszych.

 

źródło: ekolobrzeg.pl