Dystymia – jak objawia się przewlekła depresja?

Dystymia to zaburzenie polegające na znacznym, długotrwałym obniżeniu nastroju, które nie może być zakwalifikowane jako klasyczna depresja ze względu na nasilenie objawów. Dystymia często bywa bagatelizowana ze względu na mniejsze niż w przypadku depresji zaburzenie codziennego funkcjonowania. Dowiedz się, jak objawia się dystymia i jak można ją leczyć.

Dystymia nazywana bywa też m.in. depresyjnym zaburzeniem osobowości albo depresją nerwicową. Obecnie uważana jest za zaburzenie nastroju, choć pojawiają się również głosy, że należy zakwalifikować ją jako zaburzenie osobowości, głównie ze względu na przewlekłość jej trwania (dla diagnozy konieczne jest odczuwanie jej objawów przez co najmniej dwa lata u osoby dorosłej lub jeden rok u dzieci). Jej najbardziej charakterystyczną cechą jest długotrwale obniżony nastrój, brak odczuwania radości i przyjemności, znacznie obniżone zainteresowanie codziennymi sprawami, nawet tymi, które wcześniej sprawiały pacjentowi przyjemność. Depresja nerwicowa dzielona jest na dwa podstawowe typy: pierwotną, a więc pojawiającą się samoistnie, a także wtórną, najczęściej współwystępującą z chorobą somatyczną, przewlekłą. Dystymia może pojawić się w każdym wieku, chociaż typ wtórny zazwyczaj diagnozowany jest u osób dorosłych.

Różnice między dystymią a depresją nie są bardzo wyraźne. Niekiedy trudno jest oddzielić od siebie te dwa zaburzenia. Jednak istnieje jedna cecha, która pomaga rozpoznać dystymię. Depresja często powoduje nieuzasadnione poczucie winy i wycofanie się z życia towarzyskiego, natomiast przy dystymii człowiek jest w stanie wciąż względnie normalnie funkcjonować – codzienne czynności wykonuje bez radości, niekiedy „automatycznie”, ale wypełnia swoje obowiązki i zachowuje pozory kogoś, kto nie doświadcza żadnych trudności. W przypadku chorującego na depresję jest to niezwykle trudne, a niekiedy wręcz niemożliwe.

Przyczyny dystymii nie są jeszcze dostatecznie poznane. Najczęściej wśród potencjalnych źródeł występowania tego zaburzenia wymienia się:

• czynniki genetyczne – u osób, których krewni chorowali na dystymię, prawdopodobieństwo jej wystąpienia może być większe,

• zaburzenia gospodarki hormonalnej – wywołane np. nieprawidłową pracą tarczycy,

• zaburzenia funkcjonowania układu neuroprzekaźników – zbyt niskie stężenie serotoniny czy noradrenaliny często ma wpływ na rozwój dystymii,

• trudne wydarzenia życiowe – niekiedy depresja nerwicowa może rozwinąć się np. po traumatycznym wydarzeniu.

  Reklama

Należy również pamiętać, że czasami powody dystymii pozostają nierozpoznane. Z pewnością nie ułatwia to leczenia, co nie oznacza, że uzyskanie pomocy nie jest wtedy możliwe. Jeśli odczuwasz obniżenie nastroju i brak zadowolenia z życia, udaj się po pomoc do psychologa, psychoterapeuty czy psychiatry. Taka wizyta może wiele zmienić i sprawić, że znów zaczniesz cieszyć się życiem. Specjalistów znajdziesz pod linkiem: https://enel.pl/usluga/psychiatra/.

Objawy dystymii są podobne do tych obserwowanych u pacjentów z depresją. Osoby cierpiące na depresyjne zaburzenie osobowości mogą skarżyć się m.in. na:

• bezsenność,

• zaburzenia koncentracji,

• drażliwość i płaczliwość,

• obniżoną wiarę w siebie i własne możliwości,

• utratę zainteresowania rzeczami, które kiedyś je cieszyły, w tym życiem seksualnym,

• pesymistyczne spojrzenie w przyszłość, rozpamiętywanie przeszłości,

• wycofywanie się z życia społecznego,

• zamartwianie się, poczucie bezradności.

Aby zdiagnozować dystymię, chory musi odczuwać co najmniej trzy objawy przez wystarczająco długi okres – dwa lata w przypadku dorosłych i rok w przypadku dzieci.

Leczenie dystymii najczęściej przebiega dwutorowo. Pacjenci powinni jednocześnie uczęszczać na psychoterapię i przyjmować przepisane przez lekarza środki farmakologiczne. Do najczęściej wybieranych typów leków należą te z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny.