Zaginął w czasie wojny. Po latach odnaleziono go w Kołobrzegu

Gotycki kielich pochodzi prawdopodobnie z lokalnego warsztatu złotniczego i datowany jest na XV wiek. Odkrycie jest wyjątkowo cenne, ponieważ do tej pory sądzono, że wszystkie kielichy z dawnego skarbca kołobrzeskiej katedry zostały zniszczone lub zaginęły podczas wojny.

Prezentacji zabytku towarzyszyła krótka konferencja prasowa. Jak poinformowano, z zachowanych dokumentów wynikało, że dwa późnogotyckie kielichy z lat około 1420 i 1430 znajdowały się w Kołobrzegu jeszcze na przełomie lat 1943 i 1944, gdy rozpoczęto ewakuację najcenniejszych zbiorów katedry. Później ślad po złotym wyposażeniu świątyni zaginął.

Przełom w sprawie nastąpił podczas badań prowadzonych do publikacji o historii kołobrzeskiej katedry. Jeden z pracowników Muzeum Oręża Polskiego natrafił na niepublikowane fotografie świątyni, które trafiły do placówki z niemieckiego muzeum w Stralsundzie. Wśród nich znalazło się przedwojenne, kolorowe zdjęcie średniowiecznego kielicha uznawanego po wojnie za zaginiony.

Dzięki współpracy z ojcem Łukaszem Waszkielisem – franciszkaninem, historykiem sztuki odpowiedzialnym za zabytki w Prowincji św. Maksymiliana Marii Kolbego – udało się ustalić, że kielich w rzeczywistości przetrwał i znajduje się w Kołobrzegu. Nie było jednak jasne, skąd pochodził i z jakiej świątyni. Dopiero porównanie archiwalnych zdjęć pozwoliło potwierdzić, że jest to jeden z zaginionych zabytków kołobrzeskiej katedry.

Najprawdopodobniej w czasie wojny kielich został ewakuowany do jednego z kościołów w okolicach Kołobrzegu. Po wojnie trafił do parafii św. Marcina, a później znalazł się w parafii Krzyża Świętego. W okresie powojennym wykonano również nowe srebrne medaliony, które zastąpiły oryginalne elementy dekoracyjne.

Ostatecznie zabytek wrócił do katedry 1 marca. Przekazali go franciszkanie. Kielich został użyty podczas uroczystej mszy świętej z okazji ingresu nowego biskupa koszalińsko-kołobrzeskiego Krzysztofa Zadarki. Następnie trafił do zbioru liturgicznego kościoła Mariackiego, stając się najstarszym zachowanym elementem wyposażenia tej świątyni.