Mistrzowie tańca nowoczesnego w roli bohaterów sztuk S.I. Witkiewicza

Regionalne Centrum Kultury Kołobrzeg zaprasza na spektakl „Kurka wodna albo urojenie", na motywach dramatów Stanisława Ignacego Witkiewicza „Kurka Wodna", „Matka", „Tumor Mózgowicz", „Maciej Korbowa i Bellatrix". Spektakl został uznany za jedno z sześciu najlepszych wystawień polskiej klasyki w 2021 roku w 7. Konkursie na Inscenizację Dawnych Dzieł Literatury 'Klasyka Żywa 14 maja 2022 (sobota). godz. 19.00 sala widowiskowa RCK. Bilety w cenie 55/45 zł do nabycia w kasie RCK i na kupbilecik.pl.

W spektaklu łączą się ze sobą i wzajemnie uzupełniają dwa nurty: wyreżyserowany przez Igora Gorzkowskiego nurt inspirowany dramatami Witkacego oraz taneczny do którego choreografię stworzyła Iwona Pasińska. W zależności od indywidualnych upodobań widownia może śledzić literackie nawiązania do „Kurki Wodnej”, „Matki”, „Tumora Mózgowicza” oraz „Macieja Korbowy i Bellatrix” w zbudowanej na ich bazie opowieści scenicznej, lub skupić się na śledzeniu tańca. Spektakl staje się jednak całością  dopiero w wyniku pogodzenia wizji reżysera i choreografki.

„Koło jest metaforą ludzkiego losu. Cykliczna powtarzalność zdarzeń determinuje losy jednostek i społeczeństw, stając się niemożliwą do przezwyciężenia pułapką. Spektakl „Kurka wodna albo urojenie” jest próbą znalezienia ekwiwalentu dla tego doświadczenia egzystencjalnego w formie teatru tańca. Odczucie „dziwności istnienia”, absurdalność międzyludzkich sytuacji, brak harmonii, rozpad relacji składa się na dekadencki obraz świata pogrążonego w kryzysie, który zderzając się z rewolucją ostatecznie przestaje istnieć. Motywem przewodnim staje się dramat niespełnionego artysty, który starając się uciec od nieustającej udręki rozchwianych relacji osobistych i rodzinnych nie znajduje nic oprócz opresji i nudy, przerywanej krótkimi chwilami upojenia, i poczucia, że „wszystko to już raz było, tylko trochę inaczej”. Spektakl zatrzymuje się na granicy jawy i snu  - i nie wiadomo, czy każda z postaci, które spotyka Edgar, istnieje faktycznie czy jest jedynie fantazmatem wyobraźni. Jesteśmy jak we śnie, jak w telewizyjnym reality show, w balansie pomiędzy narracją a manifestacją Czystej Formy - nic, co się wydarza, nie jest do końca realne - nawet śmierć, która tej samej postaci może przytrafić się wielokrotnie.”

• Igor Gorzkowski - reżyseria i dramaturgia
• Iwona Pasińska - choreografia
• Zbigniew Kozub, Georg Friedrich Händel - muzyka
• Andrzej Grabowski - scenografia, kostiumy, świata 

Polski Teatr Tańca w Poznaniu istnieje od 1973 roku, jest profesjonalnym autonomicznym zespołem, którego oblicze przeszło ewolucję od spektakli ukształtowanych formą teatru baletowego do współczesnego gatunku: teatru tańca, który charakteryzuje się przekraczaniem granic rodzajowych, technicznych i stylistycznych, wyzwalaniem z przypisanych tradycją środków wyrazu, skłanianiem ku interdyscyplinarności, poszukiwaniem nowych przestrzeni teatralnych i opartym na kreatywnej improwizacji w procesie tworzenia.

Pierwszym dyrektorem do roku 1987 był wybitny tancerz, choreograf, pedagog i reformator baletu Conrad Drzewiecki. W latach 1988 – 2016 funkcję tę objęła  prof. dr hab. Ewa Wycichowska - wieloletnia primabalerina Teatru Wielkiego w Łodzi, choreograf, pedagog, nauczyciel akademicki, profesor sztuk muzycznych, absolwentka  Akademii Muzycznej w Warszawie i L’Academie Internationale de la Danse w Paryżu. Ewa Wycichowska jest w polskiej historii sztuki tańca jedną z najwybitniejszych postaci, które zmieniły oblicze artystyczne i edukacyjne tej dziedziny, pozwalając na jej śmiałe konkurowanie z dokonaniami europejskich twórców. Od 1 września 2016 funkcję dyrektora Teatru pełni dr Iwona Pasińska – tancerka, choreograf, pedagog, doktor teatrologii, wieloletnia pierwsza solistka Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu.

Igor Gorzkowski Reżyser i dramaturg, współzałożyciel Studia Teatralnego Koło, niezależnego teatru (działającego w Warszawie od 1989 r.), w którym zrealizował większość swoich przedstawień. Od 2011 r. pełni funkcję zastępcy dyrektora do spraw artystycznych w Teatrze Ochoty w Warszawie. Gorzkowski wyreżyserował blisko czterdzieści spektakli (również w teatrach instytucjonalnych), korzystając ze swoich własnych scenariuszy, jak również w oparciu o autorskie adaptacje prozy światowej. Reżyser wraz ze swoim zespołem wypracował autorską metodę pracy inspirowaną rosyjską tradycją teatralną. Autorski teatr Gorzkowskiego ma formę kameralną, zakładającą niemal intymny kontakt między aktorem a widzem. Jest to teatr oszczędny, oczyszczony z inscenizacyjnych fajerwerków. W 2013 r. Igor Gorzkowski otrzymał Grand Prix na Festiwalu „Dwa Teatry” za debiutanckie słuchowisko wg Mewy Borysa Akunina, a w 2016 r. główną nagrodę za reżyserię słuchowiska wg Wampira Wojciecha Tomczyka W 2021 r. otrzymał Nagrodę Główną im. Stefana Treugutta za osiągnięcia w Teatrze  za spektakl "Inny świat" wg Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.