Choroba, która wyklucza, zamyka w domu. Szukamy osób do grupy wsparcia

- Boję się wyjść z domu, zostawić męża samego – mówi pani Urszula. Pani Czesława prawie nie opuszcza mieszkania. Odkąd zachorowali najbliżsi, życie tych aktywnych jeszcze do niedawna kobiet zamknęło się w czterech ścianach. Dzisiaj wychodzą i proszą – stwórzmy grupę wsparcia. Wraz z nimi szukamy osób i rodzin dotkniętych problemami związanymi ze starością: Alzheimerem i demencją.

W centrum miasta na drzewach pojawiły się niewielkie kartki z ogłoszeniami o treści „Drodzy Mieszkańcy! Poszukujemy rodzin, w których jest osoba chorująca na Alzheimera. Potrzebujemy Waszego odzewu, aby stworzyć grupę wsparcia dla rodzin. Dzięki temu otrzymamy potrzebną nam pomoc oraz zajęcia rehabilitacyjne. W tej trudnej sytuacji możemy pomóc sobie i rodzinom”. Autorką tego ogłoszenia jest pani Urszula, drobna 70-latka, która od trzech lat samotnie zmaga się z chorobą męża.

Starość jest niewygodna...

Wszystko zaczęło się trzy lata temu. - Choroba przyszła niespostrzeżenie ale konsekwentnie. Trudno z nią skojarzyć pierwsze objawy, jakieś drobne problemy z pamięcią, które przecież w pewnym wieku mogą zdarzyć się każdemu – opowiada pani Urszula – Ale kiedy mąż na działce, chcąc naprawić płot, zaczął przybijać deskę w drugą deskę, zamiast zasłonić wyrwę, zrozumiałam, że coś jest nie tak. Kiedy on, krawiec, człowiek bardzo pedantyczny i poukładany, zaczął mieć problem z przyszyciem mankietów i znajdowaniem rzeczy codziennego użytku, byłam pewna, że coś się stało. Diagnoza: Alzheimer, nie zaskoczyła jej. Zaczęła myśleć jak z tym żyć. - Na początku nie jest tak trudno – mówi – Ale w miarę upływu czasu, mimo ćwiczeń, rozwiązywania krzyżówek, uczenia na pamięć imienia, nazwiska i adresu, człowiek i tak się gubi i tak nie pamięta.

Dzisiaj mąż pani Urszuli nie wychodzi sam z domu. Na spacerach kurczowo trzyma jej ramienia, boi się zrobić krok bez żony. - Jest coraz trudniej, ciężej. To choroba, która zamyka w czterech ścianach, wyklucza społecznie. Chora jest nie tylko jedna osoba, ale cała rodzina – mówi pani Urszula

...ale nieunikniona

- Trzeba chodzić jak za małym dzieckiem – obrazowo opisuje pani Czesława. Jej historia jest podobna. Z panią Urszulą poznały się na zajęciach Uniwersytetu III Wieku. Dzisiaj już tam nie chodzą; opiekują się swoimi mężami. Pani Czesława chciałaby znaleźć sens; życie w czterech ścianach przygnębia, pogrąża swoją monotonnością. - Mój mąż też to czuje – mówi pani Czesława – To był człowiek bardzo aktywny, inżynier. Teraz z powodu pogarszającego się wzroku nie może nawet oglądać telewizji, czytać. Ma depresję, choruje na demencję. Boję się co będzie za rok, za dwa lata.

Słowa – wsparcie, grupa, pojawiły się niedawno. Bo, jak mówi pani Urszula, człowiek czasami wstydzi się wyjść do ludzi i powiedzieć: Tak, mam problem. W dzisiejszych czasach nie jest wygodnie być starszym, słabym człowiekiem. - Przełamałam się. Zaczęłam działać, pytać, dzwonić. I pojawiło się światełko w tunelu – mówi 70-latka.

Potrzebne 10 rodzin

Pomoc zaoferował Urząd Miasta. Prezydent Janusz Gromek, już podczas naszego dyżuru z e-Kg, obiecał, że znajdzie się miejsce do spotkań i potrzebne fundusze do zainicjowania grupy wsparcia. Swoją gotowość do współpracy zgłosił również współpracujący z naszą redakcją psycholog Jacek Pawłowski, prezes fundacji „Na przekór przeciwnościom”, która objęłaby opieką rodziny dotknięte problemem choroby Alzheimera. Brakuje tylko jednego – rodzin, osób, które tej pomocy potrzebują. Aby grupa mogła zaistnieć musi ją tworzyć co najmniej 10 osób. Stąd kartki z apelem, które pani Urszula rozwieszała na ulicach miasta. - Marzy się nam miejsce do którego będzie można przyjść z chorą osobą. Miejsce w którym będzie można wymienić myśli, porozmawiać o problemach, których nam przecież nie brakuje. Miejsce w którym chorzy będą mogli skorzystać z zajęć, warsztatów, być może rehabilitacji – mówi pani Urszula.

To jest możliwe

Drodzy Czytelnicy być może jesteście rodziną, która zmaga się z podobnymi problemami, jak nasi bohaterowie. Być może znacie rodziny, które potrzebują wsparcia. Jeśli tak zgłoście się do nas; napiszcie pod [email protected] lub zadzwońcie pod numery 600 990 403 lub 510 859 334. (iws)