Być może mijasz go codziennie na ulicy. Poznaj historię Konrada

Kilka tygodni otrzymaliśmy maila. Czytelnik spytał nas, czy jesteśmy w stanie pomóc mu zebrać pieniądze, dokładnie 7 tys. zł na elektryczny rower trójkołowy. - Od trzech lat jeżdżę zwykłym trójkołowcem, który otrzymałem z PEFRON-u. Jednak z uwagi na moją niepełnosprawność, ale też z wiekiem, jest mi coraz trudniej się przemieszczać. Ta zaporowa kwota to 7 tys. zł. Dla wielu osób są to pieniądze możliwe do zdobycia. Dla człowieka, który od urodzenia żyje z niepełnosprawnością i utrzymuje się z renty, to suma poza zasięgiem. Kiedy spotykamy się z Konradem, zdumiewa nas, jak człowiek, który właściwie ledwo chodzi jest w stanie poruszać się na zwykłym rowerze. Jeśli chcesz to zobaczyć na własne oczy Czytelniku – obejrzyj nasze nagranie. Zobaczysz na nim człowieka, który z ogromną trudnością pieszo pokonuje niewielkie wzniesienie na ulicy. A jednak każdego dnia od trzech lat Konrad wsiada na swój rower i znajduje siły, by pokonywać kolejne odcinki drogi. W ten sposób też od kilku miesiącach sam szukał ludzi dobrej woli, którzy pomogliby mu kupić wymarzonego elektryka.

Konrad opowiada naszemu reporterowi o miejscach w których był. Bez żalu i pretensji, po prostu informuje, że próbował sam uzyskać pomoc w urzędach, potem w różnych innych miejscach zebrać jakąkolwiek kwotę. Odsyłano go z kwitkiem, a w jednym przypadku jakiś człowiek podobno prowadził zbiórkę na osiedlu, ale Konrad nigdy nie zobaczył żadnych pieniędzy. - On zrezygnował, mówił potem, że oddał ludziom, nie wiem – wzrusza ramionami. Ja dzwonię po urzędach w mieście i powiecie. Pytam o pomoc, ale też, za pozwoleniem, o samego Konrada. - Temu panu warto pomóc – słyszę w różnych instytucjach. Dowiaduję się, że to człowiek słowny i odpowiedzialny. I to co zazwyczaj w takich sytuacjach – „niestety nie jesteśmy w stanie nic zrobić”. Dlaczego? Bo nie ma programów, bo PEFRON nie finansuje elektryków, bo za niepełnosprawnych odpowiada powiat nie miasto. Szczerze? Nie chcę w to wchodzić, sprawdzać, analizować. Tyle instytucji pomocowych i jeden człowiek. Jedyne 7 tys. zł, żeby mógł normalnie się poruszać, pojechać do sklepu, nad morze, żeby mógł po prostu godnie żyć.

Zastanawiamy się co zrobić w takiej sytuacji? Zbiórkę? Na tak niewielką kwotę? Piszemy maila do jednej z firm i jej właściciel (chce pozostać anonimowy) po weekendzie wraca z kwotą 4 tys. zł od grupki przyjaciół, jak pisze „pasjonatów rowerów i nart”. Pyta, czy dozbieramy resztę. I myślę, że dozbieramy. Przecież wśród naszych Czytelników jest wiele firm, przedsiębiorców. Być może są ludzie, których sytuacja finansowa pozwala na to, aby wspólnie, niewielkim kosztem zmienić życie Konrada na lepsze. To nasz apel i wielka prośba do Was.

Mówię Konradowi, że o nim napiszemy. Pyta, czy będzie potrzebne zdjęcie. To dla niego nie jest łatwe; wyjść, pokazać się, przyznać, że potrzebuje pomocy. Bo jak pisałam, choć Konrad ma trudne życie, trudniejsze od wielu z nas, to nie lubi narzekać. Nie ma pretensji, nie jest roszczeniowy, wiele kwestii usprawiedliwia. Kiedy przekazuję mu pochlebne opinie, uśmiecha się i odpowiada: „Dobrze to słyszeć”. To jest właśnie historia Konrada, którego być może każdy z nas minął kiedyś na ulicy i nawet go nie dostrzegł. Dzisiaj możemy go zobaczyć.

To jak, dozbieramy?